Do broni typowej kwalifikujemy białą oraz palną. To w większości wypadków użytkowane narzędzia walki, także we współczesnych wojskach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego rodzaju przedmioty, jakie nie żądają załadowania pocisków. Za przykład może posłużyć sztampowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Przeważnie żąda bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega szafy na akta bądź też sejfy gabinetowe. Szermierka stanowi już poniekąd dyscyplinę sportową, niż poważną metodę ataku oraz walki. Podział broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Kwalifikujemy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu z zapałem korzystano z broni siecznej, innymi słowy mieczy oraz szabli. Złączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce znajdzie się w szafy na akta. Pociągającym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym następstwem rozcinania, jest halabarda bądź pałasz. Stanowią połączenie jednego czy też kilku ostrzy, przytwierdzonych do drewnianego kija.