Do broni typowej kwalifikujemy białą i palną. To najczęściej stosowane narzędzia walki, także we współczesnych wojskach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego rodzaju przedmioty, które nie żądają załadowania pocisków. Za przykład może posłużyć sztampowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Zwykle potrzebuje bliskiego kontaktu z przeciwnikiem.
Ten rodzaj broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega sejf biurowy bądź sejfy gabinetowe. Szermierka stanowi już właściwie dyscyplinę sportową, niż znaczną metodę ataku oraz walki. Podział broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Zaliczamy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu z przyjemnością użytkowano z broni siecznej, innymi słowy mieczy oraz szabli. Złączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce znajdzie się w szafki bhp. Interesującym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym rezultatem rozcinania, jest halabarda albo pałasz. Stanowią połączenie jednego czy też paru ostrzy, przytwierdzonych do drewnianego kija.