Do broni typowej zaliczamy białą oraz palną. To w większości wypadków użytkowane narzędzia walki, też we współczesnych wojskach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego typu przedmioty, które nie potrzebują załadowania pocisków. Za przykład ma prawo posłużyć szablonowy miecz, włócznia czy topór. Ich przeznaczeniem jest indywidualna walka. Z reguły żąda bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega szafy ognioodporne bądź też sejfy gabinetowe. Szermierka stanowi już raczej dyscyplinę sportową, aniżeli znaczną metodę ataku i walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Zaliczamy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu z zapałem użytkowano z broni siecznej, czyli mieczy i szabli. Połączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich wspólna klasyfikacja do broni kłutej, dla której miejsce odnajdzie się w szafy na akta. Pociągającym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym następstwem rozcinania, jest halabarda albo pałasz. Stanowią połączenie jednego bądź paru ostrzy, przytwierdzonych do drewnianego kija.