Do broni konwencjonalnej zaliczamy białą oraz palną. To zwykle użytkowane narzędzia walki, także we współczesnych wojskach. Do broni białej kwalifikujemy wszelkiego rodzaju przedmioty, jakie nie wymagają załadowania pocisków. Za przykład ma prawo posłużyć szablonowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Zazwyczaj wymaga bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten rodzaj broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, jaka oblega sejf biurowy lub ewentualnie sejfy depozytowe. Szermierka stanowi już raczej dyscyplinę sportową, aniżeli znaczną metodę ataku i walki. Podział broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Zaliczamy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu z przyjemnością wykorzystywano z broni siecznej, innymi słowy mieczy oraz szabli. Złączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich wspólna klasyfikacja do broni kłutej, dla której miejsce znajdzie się w szafki metalowe. Interesującym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym następstwem rozcinania, jest halabarda czy też pałasz. Stanowią połączenie jednego bądź kilku ostrzy, przytwierdzonych do drewnianego kija.