Do broni typowej kwalifikujemy białą oraz palną. To w większości wypadków wykorzystywane narzędzia walki, także we współczesnych wojskach. Do broni białej kwalifikujemy wszelkiego rodzaju przedmioty, jakie nie wymagają załadowania pocisków. Za przykład ma prawo posłużyć sztampowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Przeważnie potrzebuje bliskiego kontaktu z przeciwnikiem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, jaka oblega szafki bhp lub sejfy meblowe. Szermierka stanowi już właściwie dyscyplinę sportową, aniżeli poważną metodę ataku i walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Kwalifikujemy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu ochoczo użytkowano z broni siecznej, inaczej mieczy oraz szabli. Złączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich wspólna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce znajdzie się w szafki metalowe. Interesującym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym skutkiem rozcinania, jest halabarda albo pałasz. Stanowią połączenie jednego bądź też kilku ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.